Omdat hier nog steeds veel google hits toekomen met termen zoals “deathvalley en zoutvlakte”, hier een repost van het verslag van onze reis rond Californië in maart / april 2001. Alle fotos ook in deze set op Flickr gemaakt met mijn eerste digitale camera: een Agfa ePhoto 1280.
Dag 1: De eerste lange lange dag dankzij het uurverschil. Onze eerste kiekjes werden genomen vanuit het vliegtuig boven de Atlantische Oceaan en boven Groenland. Na onze schoenen te laten inspecteren op mond en klauwzeer bij de Amerikaanse douane, werden we met ballonnen opgewacht door Bart en Lies in San Francisco International Airport.
Na een eerste maal kennis gemaakt te hebben met Bart zijn kookkunst gingen we San Francisco verkennen: Cable Car, Alcatraz, Fisherman’s Wharf (zeehonden!), Coit tower, Financial district en Chinatown.
Dag 2: Terwijl Bart en Erwin de Oldsmobile Alera (sportmodel met spoiler) oppikten op de luchthaven, deden Lies en Caroline de nodige inkopen. Na heel wat puzzelen om de bagage in de wagen te krijgen, deden we een ritje naar enkele mooie plekjes (Twin Peaks) en aten we onze boterhammen in Golden Gate park. Vervolgens begonnen we onze tocht landinwaarts via de Bay Bridge. s’Avonds zetten we onze tent op bij het Woodward Reservoir.
Dag 3: Erwin en Caroline ontwaakten als eersten, ondanks/dankzij de jetlag. De tocht ging verder naar Yosemite National Park. We konden er wandelen in de sneeuw tussen de reuzen-sequoias. (Sandalen zijn geen deftige schoenen om dat te doen, Bart) Centraal in Yosemite staat de Half-Dome, de rots in de vorm van de adelaarskop. Verder de 5de grootste waterval van de wereld. We kampeerden in Wawowa. We moesten al het eten in kasten steken voor de beren. (Om 1 uur ‘s nachts: “Bart, we zijn de appelsienen vergeten in de auto”)
Dag 4: Een lange rit voor de boeg, richting Death Valley. Vele wegen zijn in deze periode nog afgesloten door de sneeuw en dus moesten we langs Bakersfield omrijden. Eindelijk in Death Valley aangekomen, konden we genieten van een mooie zonsondergang. We besloten dan ook ‘s anderendaags om 5 uur op te staan om de zonsopgang te zien.
Dag 5: Na een tegenvallende zonsopgang (in de war door de vele uurverschillen en daardoor te laat opgestaan): de zoutvlaktes en Badwater (86 meter onder de zeespiegel), Artists Palette, de Golden Canyon, Sand Dunes en een steeds slechter wordend humeur van Bart (hij miste bomen). Na een ganse dag schroeiende zon, kregen we bij zonsondergang harde wind waardoor onze tenten bijna weggeblazen werden.
Dag 6: Na de dorre woestijn, de oase van Las Vegas. Een kennismaking met de grootheidswaanzin van de Amerikanen. De foto’s spreken voor zich!
Dag 7 en 8: Het wereldwonder Grand Canyon. Niet te vatten op foto: honderden kilometers lang. We deden een afdaling tot bij de Coloradoriver en dan terug naar boven!
Dag 9 en 10: We reden verder naar Kayenta, een klein stadje in het Navarro Indianenreservaat (geen alcohol te bekennen in de verre omtrek uit respect voor de Indianen). Wegens het stormweer, werden we gedwongen een andere slaapgelegenheid te zoeken, die we vonden bij een plaatselijke inwoner John A. Bornefeld (check de Lonely Planet). Na een zalige nacht in een zacht bed, bezochten we het prachtige Monument Valley, tafereel van verscheidene Westerns. Het aantal foto’s daarvan, komt doordat we stom genoeg waren om Bart ons fototoestel in handen te geven (Toch schone foto’s, zeh!). We reden verder tot Page, volgens een enquëte het derde leukste stadje van Amerika, waar we kampeerden vlak bij Lake Powell. ‘s Avonds hebben we een bezoek gebracht aan een lokale bar, waar we ons zelfs aan enkele danspassen waagden.
Dag 11: Op weg naar Bryce Canyon, werden we verrast door een sneeuwstorm (en Bart begon toch te verlangen naar het klimaat uit Vlaanderland). We besloten dan maar rechtsomkeer te maken en brachten de nacht door in een motel in Panguitch. Hier verloren Caroline en Erwin, bij een “Flemish Coffee” geserveerd door Bart (compensatie voor het slecht humeur), het eerste spelletje manillen.
Dag 12: Om te vluchten uit de sneeuw, besloten we een lange rit kustwaarts in te lassen. Meer dan 500 mijl rijden vooraleer we aankwamen in Reno, Las Vegas in een iets kleiner formaat. Zelfs hier lag alles nog onder de sneeuw: jaja, Lies, Bart, Erwin en Caroline waren vermoeid door de rit en dit was een tegenvallen in groot formaat!
Dag 13: Verder naar Lassen Volcanic Park. Vulkanisch, dus warm zou je zeggen (dachten wij ook). De sneeuw lag er metershoog, maar de zon was stralend en het was er prachtig. Na een stemronde (1,5 voor, 2 onthoudingen), besloten we er te kamperen (we waren er moederziel alleen in de sneeuw!). We hielden ons warm met Glühwein en een spelletje manillen, tweede verlies voor Erwin en Caroline.
Dag 14: Op weg naar het kuststadje Trinidad, realiseerden we ons dat dit ons laatste avond samen was. We werden ‘s avonds getrakteerd door Bart in een restaurantje op de pier. Na het eten, dachten Erwin en Caroline “Derde keer, goede keer” en wonnen tot hun eigen verbazing bij het manillen.
Dag 15: Na 2 weken je ganse bagage terug op 2 fietsen krijgen, blijkt niet zo eenvoudig. Eens zover, gingen we nog een koffie drinken en na tranen met tuiten, trokken we een andere richting uit: Bart en Lies noordwaarts, richting Redwood National Park en Caroline en Erwin zuidwaarts, terug richting San Francisco. Wij namen de Scenic Drive 1, langs de Pacific Coast en overnachtten in een motel in Fort Bragg (“of all places”).
Dag 16: Verder langs de kust met een tussenstop in Bodega Bay State Park en San Raphaël volgens de trotter-gids een tof stadje: het kon ons toch niet helemaal bekoren.
Dag 17: Een laatste korte rit over de Golden Gate bridge. We dropten onze Oldsmobile op de luchthaven met 3000 mijl meer op de kilometerteller. We deden nog een fikse wandeling langs de monumenten en bekende wijken: Downtown, Civic Center, Haight Ashbury, Castro (let op de regenboogvlag) en Russian Hill. Na een diner in de Stinking Rose (alles met look!) zetten we een stap in het nachtleven: o.a. een jazzoptreden in de Bluelamp.
Dag 18: Bagage gepakt nog een tocht naar Lombard Street, bekend van wilde achtervolgingsfilms, en dan met pijn in het hart terug huiswaarts om het paasfeest niet te missen.
